கதைசொல்லியின் நினைவுகள் மீது பனியுறைந்திருக்கிறது

பெருநகரத்தின் சிதைந்த இடுக்குகளுக்குள் புகார்ந்திருக்கும் இந்தப் பனி மூட்டம்,
தன்பாட்டில் தன்னை விரித்து வைத்து
என் பயணத்தின் குறிப்புக்களை எழுதத்தொடங்குகிறது.

முத்தங்கள் உறைந்தே சுருங்கிய கீழுதடு, குட்டையாகக் கத்தரிக்கப்பட்ட சூர்ப்பனகாக் கூந்தல், துப்பலால் சரிசெய்யப்பார்த்தும் முடியாது போன கண்ணீர்த் திவலைகள்,
இன்னமும் தொக்கி நிற்கும் ஆரத் தழுவுகை என அத்தனையையும் எழுதி முடித்து
மடித்துப் பத்திரப்படுத்தப்பட்ட இந்த நகரத்து நள்ளிரவின் ஆன்மா
இன்னமும் இருள் விலகாத தன் இளங்கவிதைக்கு பயணம் எனப் பெயரிடுகின்றது.

அப்போது கவிதைச் சொற்களுக்குள்
பிரித்தெடுக்க இயலாத வாசனைபோல பரவியிருக்கிறது விரகம்.

அர்த்தமோ
செய்வதறியாது கண்கள் மூடிக்கொண்ட,
கைகள் இறுகப் பொத்திய பிஞ்சு முத்தங்களில் தீராத போதையுறுகிறது.

தனக்குள் ஒரு புத்தகம் வாசிக்கும் ஓவியமெனக் கிடையாகப் படுத்திருந்த காதலி
நினைவுகளாலான ஒரு மரங்கொத்தியென அதே பனி புகார்ந்த இரவின் மறு பாதியில் உருமாறியிருந்ததன் பாரத்தை கவிதை சுமக்க முடியாது திணறுகிறது.

இப்படித்தான்
பிரிவின் துயர் சொற்கள் அழுத்தும் ஒரு கொடுங்கவிதையின் கனம்
என் பனி வார்த்தைகளத்தனையையும் திருடிச் சென்ற
ஒரு கதைசொல்லியின் மாயத்துக்குள் கரைந்த கதை குறித்துவைக்கப்பட்டிருந்தது.

கவிதை தன் முடிவில் *But still we danced, to slow music. Because I'd seen others doing it. I put my arms around her, and then I pulled her closer as if by instinct, and noticed that her hair smelled of almonds. I loved the little movements of her lips when she ate how she looked like a squirrel when she was worried என்பதாக
விடலைக் காதலில் புகார்ந்திருந்த பனி மெல்ல விலகத்தொடங்குகிறதை அறிவிக்கிறது.

திரும்பவும்,
நினைவுகளுக்குள் ஓவியமென நடமாடும் நான் முழுக்க
பெருந்துகள்களாக விழுந்து உறைந்து கிடக்கிறது அதே பனி

*Orhan Pamuk, Istanbul-296